بی رحمِ خاموش

یه روزی تو زندگیم فکر میکردم عادما هیچوقت
نمیتونن نسبت به کسی که یجایِ زندگیشون عاشقش بودن بی رحمی کنن، فکر میکردم تهِ تهش وقتِ رفتن یه نگاهِ عاشقانه ی غمگین به معشوقشون میندازن و با گونه های خیس از اشک میرن که خاطره بشن، اما اشتباه میکردم چون عاشقا هم عادمن و همه ی عادما یه دلِ بی رحمِ خاموش تو وجودشون دارن که وقتِ رفتن روشن میشه و با یه نیشخندِ وحشتناک همه ی خاطره هارو فرو میریزه ...
فهمیدم همه ی عادما میتونن بی رحم باشن

ولی عاشقایِ شکست خورده بیشتر، خیلی بیشتر ...